پر شده جام آسمون از اشک

سنگین تر از غمت آقا

عمریه توی خیمه‌تیم

گریه می کرد حضرت آدم

مگه دریا میفته تو خشکی

شبا سرم رو سنگ صحراس

توی هر رگم مهر تو جاریه